arı24

26 Şubat 2010 20:34

Var Olmanın Kontrolü

Herkes her şeyin kendi kontrolü altında olması eğiliminde. Hayatın, risklerin, bedenlerin, aşkların! Kimse bırakamıyor kendini ve bunun içindir ki amaca giden yoldaki ufacık aksaklıklar en büyük sorunlar haline gelebiliyor. Çoğu kişi başına gelen bu ‘talihsizliğin’ geçici olduğunun farkında ama yine de tutunacak bir dal arayışından mıdır bilinmez ‘acı’ en kontrol altında olunabilen alan haline geliveriyor. Yo dediklerim şaşırtmasın; kişiye birey olduğu hissiyatını veren ya acı ya da kin gibi kavramlar değil midir? Sevgi, mutluluk, dostluk, aşk gibi kavramlar kişiyi kendi içinde eritir, benliğini yok ederek bir özgürlük sunarken; acı çeken kişi [b]bizizdir[/b] ya da kin duymamız için özne ve nesne kavramları şarttır. Hep tarafızdır. Öyle kalmak bizim de hoşumuza gider. Çünkü 'ben' olarak[b]var olduğumuzu hissederiz[/b]. Gözyaşlarımız, acılarımız, sancılarımız, hırsımız, ideallerimiz, titremelerimiz hepsi birer sonuçtur aslında. Hayata anlam vermeye çalışan bir yığının kendisini kaybetmemek için birey olma savaşlarının sonuçları..Bizi bizden uzaklaştırmaya çalışan şeylerden kaçınmamız belki de bundan.. Her şey yığınlaşıyor, anlamlar kayboluyor, artık araştırılmıyor ise insan kontrolünü kaybediyor demektir hayat üzerinde; kaybediyorsa da gittiği yönden korkuyor demektir büyük bir hazdan kaynaklanan umursamazlıkla. Hayata anlam veremeyen bu yığınlardaki herkes kendine göre cevaplar arıyor, buldukları ile oyalanıyor. Oyalanmaktan yorulanlar bunalıyor bu yapış yapışlıktan ve biz onlara ‘bunalımda’ diyor, ya ruhbilimcilere yolluyoruz onları ya da kendi kendilerini yemelerini, gizli-açık ağlayışlarını, köşelere sinmiş bir şekilde bakan boş gözlerine bakarak anlam veremiyoruz onlardaki bu hallere. Tüm bunların bazılarının başına gelmiyor olması, bazılarının ‘oyalandıkları’ şeylere kafasını ne kadar gömebildiği ile ilinti. Tezat o ki; bireyselleşerek toplumsallaşıyoruz. Örneğin; kendisini düşünmeyen, sevmeyen, geliştirmeyen bir insanın topluma ne faydası olabilir ki? Garip olan da şu: aslında ‘topluma faydalılık’ sonucu odaklı bir yaşamın ‘oyalanmalara’ bir örnek olabilirliği.. Niye faydalı olacağız ki, niye tüm bu çabalar, bilim, sanat,s iyaset? Para kazanmak mı, ego tatmini mi, bilinmezlikleri aydınlatmanın hazzı mı? Ne kazandırıyor insanoğluna evrenini, ruhun, yaşamın sırlarına erişiyor olmak; insan hala savaşıyor-neredeyse hep savaşmış-hala hırslı, hala hep başkasındakini de istiyor olarak kaldıktan sonra! Hatta savaşın, çalmanın, hırsın ‘kötü’ olduğunu neye kıyasla söyleyebiliyoruz? İnsan olmaya bilerek, tasarlayarak, tüm bu iyi-kötü özelliklerini bilerek tercih eden var mı aranızda? Hangimiz ‘şaşkın’ kalmadık ki hayatta, hayatın kullanma kılavuzu bile olmadan; hangimize denilmedi ki ‘çok düşünme kafayı sıyırırsın’ sözleri? Sanki tüm dünya yok olmuş da kendi başına takılan birkaç grup kalmış dünyada.Tüm bu uğraşlar sanki bu kişilerin kendini keşfetme, analizi gibi bir yol sanki. Tarihi, sosyolojiyi, antropolojiyi, genetiği, psikolojiyi, teolojiyi öğreniyor; ‘Vay be neler yapabilmişiz!’, ’Bu insandaki bilinç altı denen şey ne garip bir şey,şaşılacak şey doğrusu!’, ’Aslında biz neymişiz be!’ demekten öteye geçebiliyor muyuz sanki?A ynı şey bizim dışımızdakileri bizle ilintilendirmeye çalışan doğa bilimleri için de geçerli üstelik! 4.5 milyon yıl ötede büyük bir süpernova patlaması olmuş, yıldızlar kara deliğe dönüşmüş, ışığı bile yiyip yutabiliyormuş. Herkes şaşkınlık içinde, mest olmuş bu muazzam keşif içinde, üstelik bunu fark eden ,hesaplayan da insanoğlu..Bir ‘vay Be!’ daha.. Amaç? Amacımız ‘insan’ ı anlamak, ‘insan’a dünyaya nerede olduğunun anlamlandırabilmesini sağlamak; bunun için de kendisini ve dünyayı anlatmak mı? Sen sen değilsin aslında, bedenindeki bir C atomu ,aslında 4 milyon yıl önce US-75 Reo yıldızındaki bir patlamadan dünyaya misafirliğe gelen bir göktaşının düştüğü yerdeki otlaklardan ineklere karışmış haliyle annenin hamileliği esnasında yediği salatadan kordona oradan da sana gelerek hücrene ve DNA’na katılan bir atom. Sen bir yıldızsın, sen bir otsun, ot bir inek,inek ben, ben sen, bir her şeyiz, biz nehir, biz dağ, güneş biz, doğa biz,evren biz; işte bakın tüm moleküllerimiz ortak kimse havaya girmesin ‘ben insanım, farklıyım ‘ demesin diye mi tüm bu uğraşlar? Tüm bunların ‘kaynağını’ keşfetmek mi amacımız, niye böyle bir ‘evet buldun/hayır bulamadın’ yarışmasındayız o zaman..Bunu mu düşünmeliyiz? Hani cevabı bulduk diyelim, ne değişecek? ‘İnsan nedir?’ sorusu neyi cevaplayacak ki. Çok abarttık belki insan olmayı bundan her şey bize kaotik geliyor. Sahi gerçekten de düşünmeli mi var olmak için ey Descartes?