arı24

13 Aralık 2010 02:14

Turuncu Saçlı Kadın

Herkes onunla dans etmek, o ince ve kıvrımlı beline dokunmak isterdi ve O, sanki karşısındaki dünyanın tek erkeği gibi dans ederdi zamanı durdurarak. O’nu o inci kolyeler, pırlanta yüzükler, dalgalı turuncu saçlar, derin yeşil bozkırı gözler, kıvrımlı pembe dudaklar, ince ve narin omuzlarla görmeliydiniz. Ya da bahçede, köpeği ile oynarken. Onun siyah beyaz tüylerini parmakları arasından geçirirken, sevdiği şairin dizelerini ezberinden gözleri kapalı bir halde göle doğru mırıldanırken. O’nu görecektiniz, bir sağ ayağı bir sol ayağı üzerinde zıplaya zıplaya koşarken. Çocuk gibi yeşilliklerin arasında çığlık atarken. Yalnız kaldığında üzerinden çıkarmak istediği o ağır şaşalı elbisesinden kurtulduğunda, çırılçıplak kırlarda koşma hayalleri kurarken. Onu topuk ayakkabılarını çıkarmışken görecektiniz, hala uzun boyuyla nasıl güzel görünürdü. Ya da O’nu abisinin yaptığı salıncakta sallanırken görecektiniz, geniş ceviz ağacından yapılma koltuğu ile hızlanmasıyla rüzgara karşı duran saçlarını. Gülümsemezdi sık sık.Ciddi bir kadındı o. Naz yapmasını bilirdi, işveli kahkahaları olurdu. Ama gülümsemezdi. Nasıl demeli bilmem ki, ata biner ama sakince ilerlemezdi. Gözlerinin kenarlarındaki çizgilere dokunurdu, aşık olmak istediği adamı düşünürdü geceleri. Çevresini dolduran onlarca kalabalıktan, binlerce iltifattan yorulmuştu. Sanki tüm dünya başka bir dilde konuşuyor, sanki tüm evren kendi etrafından dönüyor ama o, bir çekirdek gibi patlama derdinde,zararı kendine olsa bile. Hadi, bildiğimiz dilden konuşalım dediğinde, anlamıştım onu. Paris, dişi. Hem de arka odalara sakladığı benliğiyle birleşen bir dişi. Paris, kuralları özlüyor. Paris, emir altında özgürleşiyor. Bir köpeğe otur der gibi O’na kalk deniyor. Kurallarına göre oynanan bir oyunun başrol oyuncusu o. O kadar gözde ki, oyundan çıkamıyor, o kadar iyi dans ediyor ki, müzik o durmadan bitemiyor. O kadar narin ki, zambaklar ayaklarının altında dua ediyor.O kadar kalın giyinmiş ki ruhu, en sert soğuklar bile ona dokunamıyor.. Ve işte, Paris kapıdan girdi. İçeride bir koşuşturmaca, bir uğultu, bir sıraya girme çabası Diğer kadınlar kıskanıyorlar onu. Ondan çok daha güzelleri var, çok daha alımlıları, çok daha zenginleri ya da zekileri Bu salon, DaHa larla dolu bir nevi Ama asil erkekler, o içeri girince garip bir merakla başlarını girdiği tarafa çeviriyorlar. Neden? İşte bunu anlayamıyor kadınlar Güzel ve asil kadınlar Diğer kadınlar Aslında çok basit Onların yeşili andıran bozkır gözleri ya da turuncuya çalan saçları yok Onların elini uzattığında dokunamayacağın bir bedeni yok Paris..Bu garip gizemli kadın, bir rüya gibi. Hem gerçek hem değil. Hem dokunursun hem unutursun. Hatırlamak istersin neresine dokundun, ne dedi sana, sen ne dedin ona. Ama hatırlayamazsın. Hafızan silinmiş gibidir. Adım attıkça ondan uzaklaşmak adına, daha da unutursun, daha da hatırlamak isterken. Ve bu gizem, bu gerçek mi hayal mi bilemediğin kadın, farklıdır. O kadar basit belki de.