arı24

10 Aralık 2010 13:03

Süperkahramanın Nasıl Birşey?

Bu beyaz sayfada süper kahramanımın tüm sırlarını paylaşacağım tamam da , arka fonda hayali müzik ne çalsın bilemedim. Yavaş mı olsun, sert mi; uyutsun mu uyandırsın mı? En iyisi sen kafana göre bir plak tak ruhuna da başlayalım artık dünyayı yeniden yaratmaya. Çalan müziğe de kaderdir kader der, geçeriz. Yaratmaya dedim, bile bile. Çünkü, süper kahramanım bunu ilk kez kendisi yaptığını iddia ediyor. Yani Yaratanın ilk O olduğunu söylüyor. Dolayısıyla O’nu bir süper kahraman olarak yaratmam pek de yaratıcılık sayılmayacak bu durumda. Uzatma da adını yaz kahramanının diyorsun, duyuyorum. İşte yazıyorum: Tanrı. Karakter özellikleri çok bariz değil aslında, herkes O’nu kafasına göre algılama eğiliminde ( Belki de sırrı burada). Ama kendisi kendini şefkatli, bağışlayıcı ama aynı zamanda da cezalandırıcı ve kuralcı olarak nitelendiriyor. Yarattığı tüm insanlara düşünmesini teşvik ediyor. Onlar güzel şeyler yapınca, oğlu akıllı uslu cevaplar verdiğinde kabaran ebeveyn gibi gururlanıyor, ‘İşte bu benim yarattığım bir şey!’ diye yanındakilere haykırıyor (Artık kimse yanındakiler, onları da ilerideki bölümlerde göreceğiz . Şu an gizemli kalsın. Merak etme). Sonra bazen yaramazlık edince bu veletler sözden dışarı çıkıp, bu sefer onları eğitmek için kaderi işin içine sokuyor ve bir bakmışsın başına bir dert gelmiş, kendi kendine pişmanlık dolu çıkarımlarla doğru yolu bulma yolundasın. Akıllı bir kahraman anlayacağın benimkisi, hem de egonun bizzat kendisi. Onun için kendisini severim, cidden. Üstelik müthiş gizemlidir. Kişiye şah damarından bile yakın olduğu iddia eder de kişinin devreler çatırdamaya başlayarak, kısa devre yapıp akım geçirmeye başlayıverince işler karışır. Fizik alt üst olur ve Haccac gibi başlar kişi ‘En’el Hakk’ demeye. Kişi kendisinde bulmaya başlayınca Tanrı’yı, ister öldürür onu ister diriltir; ister kendine tapar aynaya bakıp, ister kağıtları okur sayısınca tekrarlayıp. Anlayacağın benim kahramanım, iyidir hoştur ama bazen bir nahoş gelir insana. Yüksek akım voltaj misali. Sahi, fiziksel özelliklerinden bahsetmedim değil mi? En karışık kısmı da bu zaten. Kimisi onu dede gibi gösterir çocuklara, kimisi beyaz ışık. Ama inan ben hiç görmedim, görsem burada detayıyla anlatırdım( Cuzi bir miktara neden olmasın, anlatırım. Demo sürümde bu kadar oluyor). Yaşına gelince, yaş kelimesini zamana bağlarsak; zamanı da Big-Bang ‘in varlığı ile oluşan bir kuantum terimi olarak kabul edersek, en azından 14.5 milyar yaşında olmalı. Ama öncesinde zaman yok diye kabulü devam ettirmemiz gerecek ki, cevabımı ‘bilmiyorum’ diye yenilenmek zorunda kalıyorum. Hem bu kadar süper bir kahramana yaşını sorma gafletinde bulunmak bile ayıp. Kınıyorum seni! Ah ah, şimdi hikayesini de yazmaya başlayacağım ama felsefenin dibine gireceğiz de korkup hızlı çıkalım derken vurgun yiyeceğiz diye arada kalıyorum. : Benim süper kahramanım Tanrı, ilk olarak mağarada yaşayan ve doğadan korkan insanlar tarafından oluşturulmuş. Ya da kalplerine girivermiş işte. Hem öyle güzel bir özelliği vardır, istediğinin ruhuna girip çıkar; bahsetmemiş miydim bundan? Bazıları şekilden şekle girdiğini, bir insan, bir bitki, bir mantar, bir ağaç hatta şu an dokunduğum tuşlar da olabileceğini söylüyor ama ben bu konuda pek bilgi sahibi değilim (Ama olabilirim, anladın sen;) ). Hakkında dedikodular bitmez tabi ki benimkinin; havadaki kuştan yerdeki siyasetçiye; aydaki astronottan tuvaletteki kabız bekçiye tüm kainat onu konuşur, atar tutar. (Hala O’nun ‘ İşte benim yarattığım ‘ diye gururlandığı sahnede, yanında neler var merak etmiyorsun değil mi?) Mağaradan devam. Bir şekilde, korku ile yalnızlık karıştırılıp bir tutam da bilinmezlik eklenerek Tanrı oluşturulduğunda, tadından yenmiyordu tabi. Zaman ilerledikçe, Tanrı bir garip törensel kahraman haline geldi. Kan seven bir kahraman. Tören seven, adının tekrarlanmasını seven, kendisinin aranmasını seven, arandığı zaman da ‘Aradığınız şeye şu an ulaşılamıyor. Lütfen durmaksızın inanarak deneyin’ kaydını dinletmeyi seven. Epey sevgi dolu anlayacağın. Sonra dayanamadı, birkaç düşüncesini insanlarla paylaştı; paylaşır paylaşmaz da, röportajlar kitaplaştı ve kitaplar korsan piyasasına düştü. Kapış kapış tükendi. Bulamayanlar bulduklarına anlattı, satır satır ezberlendi. Kafa kaşıyan binlerce insana ‘düşünen adam bu ’ iç güdüsüyle ‘din adamı’ denildi. Ha sana dinden bahsetmedim değil mi? Din: Kahramanımın felsefesi. Herkesin bir felsefesi vardır ya, O’nun da felsefesi bu işte. Bir şekilde yaşam görüşü gibi bir şey. Disipline edilmiş cümlelerle, veremediği tavizlerle dolu ve titizlikle yürüttüğü prensipli bir iç tüzüğü var bu dinin. Neyse işte, bu kadar din özeti yeter. Kitapta kalmıştık. Hani röportajların toplandığı taş, deri ve papirüsten yığınlarda. Ah kuzum, uygarlık röportaj yapmayı öğrendi ya, nasıl şımardı bilemezsin ( O zamanlar sen yoktun tabi, çok fena dönemlerdi. Neyse, hızlı geçeyim; içim bir kötü oluyor). Her köşe yazarı bir yorum yaptı,her papaz palazlandı, her TV’ de bu tartışmalar döndü, her şehrin girişindeki nüfus bilgisi tabelasında garip yazılar karalandı. O zaman biraz ara verelim. Hadi çevir madalyonu. Seni başkasıyla tanıştıracağım: Kahramanım insancıkları ( ve tabi evreni) yaratırken, basit bir sistemle yarattı: Dualite. Her şeyi zıttı ile var kıldı. Sistem mükemmel işliyordu: Gece gündüz, sıcak soğuk, iyi kötü, yaşlı genç, günah sevap. İnsan da böyle algılayarak büyüyordu zaten. Zıtlıklar. Ve tabi ki benzerlikler; Tarağa benzeyen harf: E ve Kakaya benzeyen şey: Yerdeki pis lolipop. Ama bir sorun vardı yine: İnsancıklar Tanrı’ yı nasıl algılayacaklardı? Aman Allah’ ım. Yeni bir süper düşman oluşuyor işte. Zeus’un Hades’i gibi, İman’ın Nefs’i gibi, ya da Hitler’in Yahudileri gibi. Soğuk savaş dönemi başladı! Da da da dan! Ve sonunda Tanrı yumurtladı yeni düşmanın adını. Kötülüklerin kaynağı, pis, kaka, soğuk, yakıcı, zararlı, kırmızı, kımıl zararlısı bir şey: Şeytan. Nereden buldu bu ismi bilmiyorum ama epey korkuttu bizi onunla. Çünkü o, kafamıza girebiliyordu, bizi kandırabiliyordu. Şeytan’ın da egosu vardı, o da büyümek, ordular kurmak, savaşmak istiyordu. Saçma sapan bir ateşe atılmıştı fi tarihinden beri sinirle bekliyordu bizi işte. Ağzımıza sıçacaktı. İkisi arasında bir anlaşmazlık olmuştu, velet Şeytan derste bizimkine karşı çıkmış, bizimki de Ferhat gibi ağzına sıçmıştı ufaklığın. Rezil etmişti milletin içinde zavallıyı. Taşş.klanmasının bedelini ağır ödemişti anlayacağın, bizim ufaklık da kudurmuştu ve takmıştı bize. Aralarında ’kıymetli’ durumunda kalakalmıştık. Frodo mu Karanlık Lord mu? Voldemort mu Dumbledore mu? Nirvana mı Kama Manas mı? Maç kızışmıştı ama Şeytan da deplasmandaydı hani. Yine de sağlam bir karakteri vardı. Bir kere çok iyi örgütleniyordu. Nerede kaypak cin, insan, küçük koloni şeytancıklar var; onları hemencecik ikna ederdi. İyi bir pazarlamacıydı vesselam. Hakkını yemeyelim, ne kadar büyüttü Şeytan A.Ş. ‘ yi hepimiz gözlerimizle gördük. Günah’ların reklamını çok iyi yaptı bir kere. Herkes birbiriyle sıra sıra s.kişmek ( ki yaratıcılıkta sınır tanınmadı burada), onun bunun parasını çalmak, çatır çatur dedikodu yapmak, deli gibi adam öldürmek, azıtmak, sokak ortasında sıçmak, mal gibi kendini satmak istiyordu. Al sana tek başına reklamcılık; oturduğun yerden ajans kurmuş hergele, ‘Sen git şunu kandır!’ diyor bir yalakaya ,bir bakmışın kanmışsın. Pek tembel kendisi ama adam kullanmayı da çok iyi biliyor. Aslında duygusal biri, hemen kesip atmayalım. Alıngan bir kere, yoksa ders vaktinde Süper kahramanım ‘İnsan yarattım. Sev bunu!’ dediğinde üzerine bu kadar alınmazdı. Salak, sevmiş gibi yapsana, ne diye başımıza bu kadar dert açıyorsun hayret bir şey ya! Sinirlendim bak yine =) Neyse , alıngan işte düşmanımız. Sonra bir de kindar, inatçı filan. Tutturmuş ‘Göreceksin mahşer gününe kadar o çok sevdiğin insanları benim yanıma çekeceğim ‘ diye. Bin bir türlü oyun işte. Mahşer gününü biliyorsundur: Süper kahraman’ın oyundan sıkıldığı zaman,’stop’ a basacağı an. Ya da süpermenin kıyafet değiştireceği gün gibi bir şey. Sonrasında ‘Dünya Muhasebe Günü’ nün ilk kutlamasını yapacağız (Bunları ben uydurmuyorum ha, röportajlardan yararlanıyorum. Bilimsel takılma da, ‘Kaynakça’ yapmayayım boşuna bu sayfa sonuna). O günde, kar-zarar (Sevap-Günah) hesaplanacak, bilançoda karlılık belirlenirse yırttın, yoksa şimdiden Şeytan’la ahbaplığa alış. Gerçi biraz vefasız diyorlar, seni tanımamazlıktan gelecekmiş o günlerde ama bence o da yumuşar zamanla. Ne zamana kadar kaçacaksın dostluktan.=) Sıçış gününü de hatırladıysan, kaldığımız yerden devam edelim: Böyle sen aklını kullanınca, tefekkür filan edince Şeytan kıl oluyor. Hani aklını kullananları seviyordu ya Kahramanım, mutlu olup gururlanıyordu ya; hah işte Şeytan da biraz da dualite icabı sinir oluyor. Kıskanç yani biraz. Çekemiyor cazibemizi. Bir de elmayı sevmiyor, bizi de cır cır yaptığını biliyor ya kabız hergele, cennette paso elma yedirmeye çalışıyor bize. Tutturuyor şu ağaçtan ye de şu ağaçtan! Sana ne ulan, istediğimden yerim! İster bilgi ağacı olsun ister dut, git kendi işinle ilgilen ( Gerçi bizden önce ne iş yapıyor hala anlamış değilim).Yok efendim, bizimki her şeye burnunu sokacak! Zayıf özelliği de özetle, Başkahramanın güçlü olduğu yerler. Yaratıcı değil bir kere, ezik bir şey. İşi gücü oyun. Sonra böyle affetmedir, geniş olmadır, dinler arası diyalog, yapıcı iletişim, kardeşlik, paylaşım filan yok onda. Biraz kindar takılıyor, keskin sirke küpüne zarar misali, öfke ile kalkıp günahla oturuyor. Aman neyse ne, fazla bulaşmamak lazım bu ikisinin işine. Süper bir kahraman olmak da zor anlayacağın. Gecesi gündüzü yok!