arı24

21 Aralık 2010 21:11

Hayata Trabzon' dan Katılıyorum!

Merak etme, hayatımı anlatıp senin de canını sıkmıycam.. Hayatı yaşayan bilir; Yeni doğan o çocuk vardı ya; 3 aylık oldu. Hani O, uzaktan sevmeyi, sevilebilmeyi beceren çocuk vardı ya; artık beceremiyor. Şu karşıki kocaman dağlara bakıp bakıp hayaller kuran; artık başka hayalleri var. Aslında dünya değişiyor, zamansa geçmiyor. Akrep artık yorulmuş çünkü, yelkovan kovalamıyor artık; bıkmış. Saniyeler, saatte bir atıyor. Soran olmuyor noktasız soru işaretlerini.. Her şey değişiyor dedik ya. İnsan bu, hepsine farklı anlamlar yüklüyor; saniyenin her vuruşunda. Akrep bazen atlıyor rakamları, yelkovan şaşırıyor; önce iki atlıyor sonra üç adım geri gidiyor. İnsansa hepsini atlıyor. En çok da neyi biliyor musun? "Kendini" Hep 'zaman' derler bir yudum 'soğuk su' ile içildiğinde her şeyin 'çözüleceğine' inanıp: bilmezler ki; 'zaman' geçip gidiyor parmakların arasından akan bir 'su misali', tüketerek 'insanı..' Geçmiyor işte. Soğuk su da içsen, rakı katıp içsen de geçmiyor.. Bardakta durduğu gibi durmuyor bu meret hayat. Bazen anlamsız gelir ya tarifler içindekini anlatmaya. Olmaz bi şekilde bazen; klasiktir "boşver" demesi, gelenek gibidir arkadaşa söylemeye. Eksik olan bir şey vardır hep. Aynaya baktığında gördüklerine benzer, bardakta gördüklerin. Ama içindeki su bulanıktır. Ondandır, bardakta durduğu gibi durmayışı. Sadece aynaya bakan görür, "boşver" diyen bilmez içindekini. İnsan ya, alışmıştır; atlar durur bu yüzden, ama ilk değildir kendini atlayışı ve kalbinin kırılışı. Acıyan hayallerini bırakır olduğu gibi yere. Arkasını dönmeden çeker gider bir yerlere. Sonra durur bir ağacın yanında, kollarını açmaz belki ama arkasını da dönmez kendine, bekler öyle ayakta. Dünya döner de verir ona hayallerini diye. Beklese de bir umutla, akreple yelkovan gibi atlar durur hayalleri üzerinden ünlemlerle. Ne gelir ki elinden? Bekleyecektir hep orda. İşte ben bu hayata Trabzon' dan katılıyorum.. Peki, 'Hayat' da bana katılıyor mu?