arı24

05 Haziran 2010 18:32

"Umut"

Her şey başladığında ufacık eller, yumuk yumuk gözler ve ufacık bir kalp vardı. Kim derdi ki; o ufacık kalbin içinde bu kadar “umut” dilenecek. Ailemiz değil midir, bizi her şeye hazırlayan, koruyup kollayan, parmağımızdaki ufacık bir yaraya üflendiğinde “geçeceğine” inandıran. Ya da sevincimizi, acımızı paylaşan; ucunda onların istediklerini yaşadığımız sürece.. İnanmak mı suç, İnandırmak mı; yoksa her sabah gözlerini güneşe diktiğinde, körü körüne umut etmek mi? Herkesin yaşadığı hayatta bir yer bulmaktan hala sıkılmadın mı? Herkes gibi yemek, içmek, dolaşmak, gitmek ve gelmek.. Nereye kadar, Toprak Ana sana kollarını açana kadar mı? Hala mı umut ediyorsun? Umut ettiklerin olmadıkça doyumsuz bir balık gibi “yine” mi umut ediyorsun? Peki, biri seni sudan çıkarsa ne hale dönersin farkında mısın? Yine de umut etmekten vazgeçmeyeceksin dimi; peki öyle olsun ama önce dinle.. Hani bir yol vardır. Upuzun, engebeli, güneşin altında kıvrılan, belki su birikintisi vardır senin yolunda, belki de deniz boyunca devam ediyordur. Ama uçsuz bucaksız görünür durduğun yerden. Heyecanlısındır. Emekleyerek başlarsın o yolu kat etmeye. İlk adımını atarsın ve sonra koşmaya başlarsın. Bir yerden sonra yorulup yavaş yavaş yürümeye devam edersin, etrafındaki güzellikleri seyrederek. Fark edersin ki yanından başka yollar da geçiyor. Bazen başkaları ile karşılaşırsın; senin yolundur aslında, ama yalnız değilsindir. Birinin elini tutarsın, sonra bir bakmışsın ki yok.. Bir sonraki ele uzanırsın, her zaman tutacaksın diye bir kaide yok ya, elin bir boşluğa gelir. Oturur ağlarsın.. Arada bir yol ayrımlarına gelirsin, umut edersin ki seçtiğin yol benim için en iyisidir diye.. Ama ya diğeri daha güzelse? Seçeceksin ya birini, tercihini yapar devam edersin bir heyecanla. Önceleri düşünmezsin bile, kendi yolunu incelersin; karşına çıkan taşları yolun kenarına doğru itersin bazen büyük bazen küçük. Yoluna yuva yapmış karıncaları seyredersin aralarında arkadaşlarına rastladığın. Gülümsersin onlara. Gökyüzünde beyaz bir ışık gördüğünde, denizin kenarında ateşini yakmış yolun ilerisini düşünürsün; nelerle karşılaşacağını. Bir an aklına, tercih etmediğin diğer yol gelir; acaba orda ne vardı diye.. Ama geri dönemezsin, girdin bir kere bu yola. Beynini yer ama dönüşün yoktur ötekine. Seçtiklerinle devam edersin yoluna. Sonra bir bakarsın ki, bir yol ayrımına daha varmışsın. Her yol ayrımında, arkanda bir şeyler bırakırsın; sevdiğin, sevmediğin, hala yanında olmasını istediğin ve asla elde edemeyeceğin. Sonra devam edersin yeni tercihini yaşamaya. Her zaman o ufacık kalbinde bir şeylerin kırıntısı ile.. Sana ait her yoldan aldığın bir avuç toprağı cebine koyarsın, onlar senin hatıralarındır. Ve devam edersin. Bilmezsin ki cebin delik; kendi yolunda ilerledikçe, yaşanmış eskileri geçtiğin yerlerde bir gölge gibi bırakıyorsun.. Arkanda bıraktığın karıncalar ise, senin artıklarınla yaşamaya çalışıyor. Umut ediyorlar, belki bir gün arkasına bakar ve bizi fark eder diye.. Arkanı dönecek misin? Asla.. Peki, birileri o karıncaların sıcacık kalplerine üflese geçer mi sence hüsnü kuruntuları? Yan koltuğun boş mu, yoksa gölgeni de götürüyor musun? Düşünmezsin bile, ta ki önüne bir yılan çıkıp sana yardım edecek birini arayana kadar. Aradığında bulabilir misin, arkanda bıraktığın karıncalar; hala seni düşünüyorlar mıdır? Beynini yer bu düşünce. Ya yerini bir başkası doldurmuşsa.. Umut edersin, evet sadece umut edersin. Sonra bir bakarsın, ellerin bomboş. Yılan seni sokmaya tenezzül bile etmez, zavallısındır, yalnızsındır. Sana acımaz bile, seni değerli görmez, o bile bırakır gider. Bunlar yetmiyormuş gibi bir rüzgar çıkar, yağmur damlaları tenine her vuruşunda içindeki acılar bir fırtına gibi karanlığı deler. Acı çekersin, daha çok acı çekersin. Geri dönebilir misin, acılarını, belki hatalarını hiç yaşanmamış gibi varsayabilir misin? Sadece üşürsün.. Biri çıkar gelir tam o sırada, denize düşen yılana sarılır ya; yaşadığın her şey hiçbir şeymiş gibi yok sayarsın, sıkı sıkı sarılırsın ona. Ne olduğunu sorgulamadan, diğerlerini yok sayarsın. Bilmezsin ki seni bekleyeni de yok saymışsın. Boş ver, o nasılsa bekler.. Belki umut eder senin gibi. Ama ne önemi var ki! Biri kalbine üfler nasılsa.. Peki senin kalbine kim üfleyecek? Dağları aşarsın, okyanusları geçersin, .. Artık gücün kalmamıştır bir adım bile atmaya. Fark edersin ki senin yolunun bittiği yerde başka bir yol başlıyor. Artık üzerine bastığın toprak seni kendine doğru çekiyor, hiç duymadığın melodiler eşliğinde. Sarılırsın ona, başka tutunacak bir şeyin kalmamıştır çünkü. Kaparsın gözlerini, hani derler ya film şeridi gibi; geçerler gözünün önünden. O zaman fark edersin, umut ettiklerini ve yaşadıklarını. Her saniye daha fazla girersin yerin dibine; hadi dönsene geriye.. Ya da boş ver birileri üflemiştir kalplerine.. Herkesin acısı kendine göre büyüktür; halbuki acılar aynıdır aslında, sadece görünüşü farklıdır aynada.. olamayandır aslında olmayan olması için okyanuslar aşılan bin kez öldüren, dirilten. nasıl oldu biliyorum aslında ama işte bu kez "işte orda bekliyor seni hadi git mavili sargılar ile sar yaralarını yeniden korkma! koş" diyor içinden bir ses fakat unutma umudun bittiği yerden gidiyorsun biliyorsun dikkat et yine olamayana varmaya..