arı24

23 Mayıs 2011 22:27

0

"özlem"

Hatırlıyorum o günü, o anı.. Kalan'sa sadece bir fotoğraf geçmişten.. Ne yaşanmışlığı, ne de hatırası geri gelir yeniden.. Sebep 'o'dur ki, yaşadığın "o an!" önemlidir, bakışlardaki hayatta.. "Herkesin farklıdır yüzlerindeki ifade, kafalarındaki düşünce; ama mecbur ya, ortaktır paylaştığı ifade.." İnsanın kendine yakıştıramadığı durumlar vardır; ya da kabullenemediği/kabullenmek istemediği.. Hep yanlış söylenen bir kelimeyi şöyle kılıfına uydurayım; çekilen fotoğrafa sadece bir “anı” olarak bakıyorsan o daha ötesine gidemez. Ama 'resim' olarak değerlendirebilirsen; ressamın yaptığı gibi 'kendi düşler aleminde' gizli saklı olan değerleri saklayıp sunarsan, işte o her özlediğinde karşına farklı bir çözümle gelir. Yazılar da böyledir; yazdığım bu yazıyı herkes kendine göre yorumlayabilir, ama benim asıl vermek istediğim; kelimelerdeki gizli anlamlardır, benden başkası göremez. Bencillik de bu yüzden istemeden yaptığın bir kavram halini alır; ama yapacak bir şeyin de yoktur.. Her şey de ulu orta söylenmez ki; bu yüzden herkes biraz bencildir.. Bazılarının kendine yakıştıramadığı "bencillik" durumu, istemeden yaşanan bir duygudur/genelde iyi niyetlidir. Psikozların da önemseyeceği daha önemli duygular olduğu için, bunun iyiliğini kötülüğünü yargılamaz; yazının sonundaki hikaye gibi.. Hayatı geçmişten anlatmaya başla.. Hatırladığın en küçük geçmişi al eline, bir güzel yoğur.. Sonunda bu güne geleceksin.. Unutma! Daha gençsin, önünde yıllar var; elindekini bitirme hemen, birazını sakla.. Dilediğin gibi düşün, olabildiği kadar anla; geleceğimiz nokta aynı nasılsa.. Hayat sana hep istediklerini vermiyor.. Beklemediğin anda elinden bir şeyler alsa da, bazen ummadık şeyler de sunabiliyor.. İyisini, kötüsünü sana bırakıyor.. Bazen özlüyorsun, geçmişteki hayatından güzel parçaları; ‘fotoğraflar’.. Fotoğraflar yardımcı oluyor hatırlaman için; aslında beynine kazıyıp bir kenarda sakladığın hatıralara tekrar bakabilmen için.. Bazen dönüp değiştirmek geliyor içinden; değiştirdiğinde daha güzel şeyler olacağını umut edip.. Oluyor mu sence? Umut işte, en olmadık şeylerde karşına çıkar.. Elin kolun bağlı ya, yapacak bir şey yok ya.. Düşler aleminde de herkese yetecek kadar yer var nasılsa.. En çok da, en sevdiğin şeye ya da kişiye bakarken, hiçbir şey yapamadığında aklına düşüyor tüm bunlar.. Nasıl yorumlarsan artık.. Bütün bunları bir hikayenin, sadece bir kısmını, gerçek bir hikayenin içinde anlatayım mı? Kısacık zaten.. Yavaşça oku.. “ Zonguldaklıyım, Hanımımsa buralı. Yıllar önce yerleştik buraya. İnşaatçıyım ben, küçük bir müteahhit de diyebiliriz. ‘Kızım, ahh kızımm..’ Maçka’ ya giderken sol da bir bina var, okulun spor tesisi. Ben yaptım orayı.. Bu Trabzon’ da Üniversitenin restorasyonunu da ben yaptım. Eskisi gibi değil işler tabi. Şimdi de bu yolun duvarlarını ben yaptırıyorum. İşte, gün içinde hem yakın olmak için işe, hem de kafamı biraz dağıtabilmek için Mataracı’ ya geliyorum her gün.. Sigara içmek için dışarı çıkıyorum.. İçerde biram var.. ‘Kızım var benim de, seninle yaşıt sanırım..’ - ‘Abisi dişçi oldu, İstanbul’da şimdi..’ Babanla tanışıyoruz, annen de geldi geçen gün.. Ben, rahatsız olmamaları için yan masaya geçmiştim, bazen çok konuşuyorum. Çağırdılar beni, sohbet ettik biraz.. ‘Ahh kızım, benim kızım.. Çok neşeliydi, çok tatlıydı..’ -bir fotoğraf çıkar ceketin içinden, hem de kalbinin üstünden; gözler kızarır, ses dolgunlaşır- ‘Hep gülerdi.. Sonra.. İşte bir gün..’ -sessizlik- Kızımın bir sorunu var. Bütün neşesi gitti.. Bunalıma girdi.. İki kere hastanede yattı, şimdi iyi ama –ufacık bir tebessüm- ilaç kullanıyor.. Durumu iyiye gidiyor. Tekrar girecek sınava.. ‘Ama.. Kızım benim.. Evde oturuyor öyle..’ “Bir umut..” ” Düşün.. Şu fotoğraftaki küçük kız ne kadar da tatlı değil mi? () Söylediklerimi anlamak istiyorsan, fotoğrafa şimdi yandan bak.. Sen de; farklı psikoz durumlarda, ortak paydayı; "bu resim" için tekrar yorumla.. Özlemin dinmez belki ama, bu hayatlardaki bakışlar; içinde bir yerde "özlemi" dindirecek en güzel şeyi bulmanı sağlar.. Onu bulduğunda bana da haber ver.. Şimdi tekrar düşün, sen neyi özledin?