arı24

09 Şubat 2010 03:56

Gülü Seviyoruz Öğretmenim

Ah canım okulum, güzel okulum açıldın yine. Ne iyi ettin. Doğrusu ben bu kadar hiç sevinmemiştim! Hayli zaman geçti bu okul yollarında. Daha doğru düzgün konuşamazken girdik Andımız’ı söylemeye sıralara. O günlerden hatırladığım birkaç anıda belli belirsiz seçebildiğim kara tahta ve birkaç tahta sıra. Hadi koşun benim mavi taylarım. Mavi önlüklü taylarım. Bu karmaşık eğitim düzeninde koşan benim masum güzel taylarım. İlköğretim, lise, üniversite derken e bu taylar da büyüyor. Ah dili olsa da konuşsa bu duvarlar. Bizim de dilimiz olsa keşke. Bir solukta söylesek, yoksa şimdi de at mı olduk? Çoktan seçmeli dedikleri sistemlerine kendi başlarına seçenekler koyup; bizden bunlardan birini seçmemizi bekleyen at koşturucuları. Ne yazık ki siz her yerdesiniz. İnsanın evi, arabası, malı, mülkü olmalıymış. Zaten herkesin bu koşturmacası da hep bundanmış. Ben pek idrak edemiyorum bu koşuşturmacayı. Hayat hikayelerinin başı sonu hep aynı olmamalı. Herkes çok özel çünkü. Ve aslında bir o kadar sıradan. Bu özel ve sıradan insan seçim hakkını hak ediyor ama; her kaidede. Hoş, isteyenlerin bunu yarattığını inanılmazı başardığını da biliyoruz. Peki yaşlanan duygular… Biraz kendi üzerimizden örnek verelim. İstanbul Teknik Üniversitesi Türkiye’nin önde gelen üniversiterden biri. Mezunları ülke kalkınmasında mihenk taşı olmuş. Peki yeni nesil? Muzdaripler oluyorlarmış bundan ,çekinceleri varmış. Her dönem kendi içinde şaheserini barındırıyor aslında. Ama bunlar yeni yöntemler ve özveriyle çıkartılır. Şu öncelikle bilinmeli. İTÜ’yü İTÜ yapan öğrencisidir. Öğrencinin önemini ve ne istediğini bilmeliler. Yönetmek, öğretmek sadece o konu hakkında bilgi sahibi olmakla olmuyorne yazık ki. Yetmiyor artık sana etiketlerin işte bu noktada. Fark etmek ve yeniden denemek gerek. Slaytlardan, tarzanca ingilizce ile bilim yapıyorsan; düşünmeden ezbere yol yordam öğretiliyorsan. Sonra’ balıkları’ tutup tutup veriyorsan. Bu çocuk bağlasan da durmaz o sıralarda. Kanı kaynıyor onun, sen konuş Hocam. Aslında herkes mucbur işte. Yani öyle babadan malk mülk, katlar daireler yok. Olsa bile hazıra dağ mı dayanır. Biliyoruz yerimizi. Bir meslek, erbab sahibi olucaz. Hatta sadece kendimize değil hatta biraz da taşıp, ülkeye saçılacağız. Ama boşver Hocam. Sen akedemik kariyerini yapmaya çalış, dersleri nasıl olsa projeksiyon makinesi yapıyor. Sen yorulma Hocam. Ders kitapları mevzusu var bir de. Okulun ilk haftası olunca ders tanıtım formu verilir. Kitap adı, ders hakkında önemli bilgiler vs. Neyse şimdi onların yerine koymayı deniyorum kendimi. Ders veriyorum diyelim bir fakültenin bilmem kaç numaralı odasında. Dağıttım ders tanıtım formlarını öğrencilere. Tahtaya da yazıyorum ders kitabımızı. Utanırım büyük bir ihtimalle. Barbara, Benjamin, Kevin, Jack, John yazarken tahtaya. Acaba yazamıyor muyuz kendimizce, bize uygun bir kitap. Kendi dilimizde kuramaz mıyız bir denge denklemini. Olur mu canım öyle?- Benim öğretmenlerim dersleri tamamı ile ingilizce anlatacak. Ders kitapları da ona keza İngilizce. Biz Dünya ile yarışacağız.- Efendim üzgünüm ama; sen öncelikle içindeki ile yarış. Yok bizi de sürüklüyorsun, yoksa inan olmazdı tek bir sözümüz sana. Eğer ilgileniyorsan bizimle, çocuklar evrensel birer birey olsun diyorsan. Teknik İngilizce dersi koyarsın her seneye. Hani slaytla değirmen döndürmeye çalışıyorsun ya, inan bu çok yol aldırır bizlere. Daha ilk kez gördüğün düşüncenin temelini oluşturacak bilgiyi tam manasıyla yerleştiremedikçe aklına, bilim ruhunu,üretmyi nasıl ararsın. Üstüne koyamazsın. Üretmek ne kelime var olan bile sana fazla gelir. Bu döngü içinde birkaç bilimadamı çıkar da, yetmez ki bu ülkeye. Toplu bir başarı ve ilerleme istiyorsan bu işi yokuşa sürmemelisin. Yatıştırdığın senin geleceğin, bizim geleceğimiz, hepimiziz. Hepimiz koşuşturuyoruz, hepimiz koşturtuluyoruz. Uzun ve çok duraklı bu yolculukta birazcık kendine dönsen, bir durağı daha çok görmek istesen. Eleniyorsun, yok sayılıyorsun hiç şüphesiz. Zaman akıp gidiyor bir yerde de. Ve insan daha büyük alkışla alkışlıyor artık başarı öykülerini. Kardelenin hikayesi gibi çetrefilli bir yol çünkü. Eskitmeden yürekli duygularımızı, yola çıkmalıyız hemen. Gülü seviyoruz, dikenlere de alışığız. Yeni eğitim döneminin herkese aydınlık bir yol olması dileğiyle. Başarılar Emine Yılmaz [email protected]