arı24

06 Şubat 2011 13:04

Bir yudum muhabbet

İnce bir bardak al eline, uzun. Önce Tekirdağlı dedenin aromasından koy, sonra da buz gibi suyla bir güzel karıştır. Bulanıklığına aldırma, onu şimdi halledeceğiz: Yavaş yavaş yudumla; adabıyla.. Sarhoş oturduğumuz bu masadan ayık kalkacağız. Şimdi geleceği boş ver; onun gelmesine daha çok var. Geçmişe bak sadece; yüreğindeki yamalara.. İnce bir yudum al.. Mezesi muhabbettir bu güzel aromanın. Bu masada ya dünya kurtarılır ya da sevdadan konuşulur; bunu unutma.. Hayat nasıl gidiyor diye sormayacağım sana. Hayat bu gider bir şekilde zaten, istesen de istemesen de. Tercihim dünyayı kurtarmak da değil, birkaç şey anlatacağım sadece; belki.. Belki satır aralarında kendine bir yer edinirsin diye.. Geçen gün Taksim’ de otururken bir teyze geldi yanıma. Hani şu selpak satanlardan.. Konuşamıyordu ya da bazıları gibi numara yapıyordu, bilmiyorum. Almıycam dedim; biraz ısrar etti, sonra gitti. Aradan 10-15 dakika geçti ve yeniden geldi. Yok dedim, durdu sırtıma baktı. Peçetelerden birini çıkarttı, soğuktan üşüyen elleriyle açtı; montumdaki kuş pisliğini temizledi, peçeteyi bıraktı ve gitti.. Oturdum düşündüm Teyze’ yi. Hani içinde kalır, ifade edemezsin; mesela sevdiğini bilmezken karşındaki, kaçamak bakışlarla gözlerinin içine bakıp bakıp bir şey söyleyemezsin ya, öyle bir şey. Yanar tutuşursun da ağzından iki kelime dökülemez ya. Oturur kalırsın; onun gibi.. Alışmışız herkese aynı gözle bakmaya. Ayırt etmemeye, o Teyze gibi. Sevdiklerinle, gerçekten sevdiğinin farkına da anlam yüklememişiz yıllarca. Herkes gibi, sıradanmış gibi davranmışız. Ama elinde de değildir bazen. Rüyalarında yazdığın masallar, için yanıp kavrulduğunda gerçek olamayabiliyor. Az önce anlattım ya Taksim’ deki Teyze’ yi. Yine o gün, yolda giderken gördüğüm bir abimiz karşımda durdu, baktı ve bir şeyler söyledi, ne dediğini anlamadım. Sonra sıraladı.. ‘Yandım diyorum “sana”, yandım; inanmıyorsun.. “eyvah” diyorum..’ Ne düşündüğüm yüzümden okunuyor muydu bilmiyorum, ama sanırım hepsini özetledi. Tebessüm ettim, başımı eğdim selam verir misali; “eyvallah” dedi. Kafası güzeldi, belli oluyordu. Ama bu içtiğimiz rakıdan değil; kafasını güzel yapan bir şey vardı illa ki. Daha bir büyük duruyor, doldurmayacak mısın kadehleri? Sen hiç mi aşık olmadın be arkadaş. Böyle, gördüğünde daha beş metre mesafeden alırsın kokusunu. Gözlerin arar bazen yokluğunda, bulduğunda da kafanı çevirirsin hemen. Arada muhabbet etmeye çalışırsın, olmaz bi türlü. Yani, olsa da istediğin gibi olmaz; tabi eğer gerçekten sevmişsen.. Saçmadır be aşık olmak, saçmalarsın sürekli. Güzeldir ama.. ‘Hepsi hariç!’ Bazen görüşürüz diye ayrılırsın yanından. Ama sonunda görüşemezsiniz; çünkü aslında o “görüşmeyiz” demiştir. Sen umutlanmışsındır sadece. Sonra bakarsın ki arkandan el sallayan bile yok.. Hep böyle değildir tabi. Bu sadece yüksek bir ihtimal. Buluşuverirse ellerin, gerçek olursa uyurken gördüklerin.. Ne diyebiliriz ki; şerefine arkadaş.. Ama sen yinede kendini kandırma; farkındasın ama bence aldırma.. Ben bi kere oldum, aşık olmadım ama “aşk” oldum. Nasıl anlatıyım bilmem ki. Birini gördüğünde hoşuna gider de bu öyle değil. Başka bu başka.. Aslına bakarsan, gözlerimi kaçırmama gerek kalmadı, bilhassa gözlerinin içine baka baka konuştum, kayboldum içinde. Ya da ne desem diye düşünmedim hiç, bugün görür müyüm diye de düşünmedim, yanımda belirdi hep. Görmek: biliyor musun; bir kişide en çok dikkat ettiğim şey gözleridir. Büyüğü küçüğü değil, rengi deseni de değil. Bakışları. Gözlerine baktığında, içini göreceksin. Gülerken dudakları şekillenmeden daha, gözleri konduracak tebessümü yanaklarına. Fena bir şey aşk, çok fena hemde.. Arkadaş, aşk düşünce yüreğindeki en ince noktaya, ya vuracaksın rakının dibine ya da “Şah ve Mat..” Güneş doğuyor, konuşturma beni artık. Bu güneşin doğuşuna kaç kez şahit oldum biliyor musun? Neyse, hesabı ben ödeyeceğim, sakın karışma… rüyalar; gerçekler; olacaklar; ve olamayacaklar.. bir şeyler noktalara kavuşsa artık.