arı24

10 Mart 2011 22:17

Bir Karış Ötede Yaşamak

Aklın sınırlarının bittiği yerde oturmak öyle bir şey yapmadan, yapamadan.. Bomboş.. Hayır, hayır kuşları da izlemeden, koklamadan üstü bembeyaz kaplı ağaçları, dinlemeden rüzgarın sesini, tatmadan yanaklarındaki soğuk damlacıkları; ve hissetmeden kalpteki… Neden mi; önümde bir bardak var ama hiçbirini yapamıyorum ona, boş bir bardak. Düşünüyorum sadece, ama ispatlayamıyorum düşündüğümü de ‘kendime’. Nasıl başladım bunları kafama sokmaya bilmek ister misin? Bu sabah uyandığımda bir acı hissettim; boynum tutulmadı ya da üstüm açık değildi, tam aksine gayet güzel uyudum: uyurken bir şey aklıma gelmediğinden olmalı.. Ama sanırım, ‘düşündüğüm şeyler’ acımış. Sonra yine seni düşünürken buldum kendimi. Neyini bulup da düşündüm onu da bilmiyorum. Öyle oturup kalıyorum sadece. Belki başka bir şey düşünemediğimden, belki her aynaya baktığımda seni gördüğümden; bilemem ki. Eksik bir şeyler var, farkındayım. Ama ney? Ben mi eksiğim, yoksa sen mi? Ben mi yanlış yapıyorum bir şeyleri, ama böyle düşünmemiştim ki.. Tutmuyor planlarım yine.. Acaba plansız mı yaşamak lazım seni? Hiçbir şey planlamadan, olduğu gibi.. O zaman daha fazla eksilmez miyim? Off, düşünmek istemiyorum, bir an önce başlamalıyım! Sana bir sır veriyim. Bu hikayedeki kahraman “ben”, aslında “sen”sin. Aynaya baktığımda seni görüyorum, yani aslında sen, seni görüyorsun! Sadece fark etmen için ufak bir detaydı bu, şimdi; Bu sabah yola çıktığında, etrafına bak. Metro’ nun çıkışında otur güzel bir yere, bir çay söyle kendine. Yudumlarken, içindeki sıcaklığı izlemeye başla; sağa sola bir hışımla çıkıp, hızlı adamlarla bir yerlere gitmeye çalışan insancıkları. Arka plandaki arabaların içindekileri de unutmadan.. Güzergahtan hiç sapmadan işlerine giden bu insanların hayatlarını hayal et. Kiminin boğaz gören köşkü, kiminin tek göz bir evi var. Evli olanlar, çocukları ile çocuk olanlar.. Lüks restoranlarda takım elbiseyle yemek yiyenler, Babalık’ da rakıyı devirenler.. Peki gözüne çarptı mı? Sorma bana, ‘ney?’ diye. Biliyorsun işte! Hepsi saçma sapan bir hayat için yaşıyor bu sıradan ve tekdüze geleneği. Evet, gelenek; artık bir gelenek olmuş aynı yoldan gidip gelmek, elit bir yerde takım elbise ile yemek yemek, illa ki en pahalı arabaya binmek, kol saatine göre kişilerin gelir düzeylerini belirlemek. Evinde yemek yerken bıçak kullanan kaç kişi var? Hadi, kandırma kendini.. Sen de böyle değil misin? Hadii, yapmaa.. Aklından geçti senin de, sen de yapıyorsun aynılarını. Evinden çıkıp işe giderken, farklı bir yoldan gitmeyi denedin mi hiç ya da günlük elbiselerinle sağlam bir restorana gitmeyi denemedin mi daha? Ne o, herkes gibi sıradan mı yaşıyorsun sen de! Ben ne yaptım biliyor musun? Geçen gün tatil yapmaya karar verdim ve ertesi gün memleketime gittim, yolda giderken aklıma geldi, görmek istediğim başka bir şehre gitmek istedim, “ne işin var ki orda” diyenlere rağmen, tek başıma dolaştım sokaklarında.. Aslında ufak tefek şeyler değil mi? Ama ben o an bunu yapmak istiyordum, sorsana yapabildin mi diye? Ya da önce ben sorayım, sen ne yaptın?? O kadar işlemiş ki hayatlara bu saçma detaylar; arkadaşını seçerken onun görünümüne bile bakar olmuşuz, bir yere gittiğinde insanların gözüne hoş görünmek için elbise seçer olmuşuz, ‘burada böyle konuşulmaz, şöyle söylemeliyim’ der olmuşuz.. Bu ne arkadaş! Sen, “sen”sin. Beğenen buradadır, beğenmeyen kendi kaybeder.. Baskılı tişört ile işe de gidersin, kulağında küpe ile rakı da içersin.. Hayatı yaşayan sensin, sorgulayacak olan neden başkaları olsun? Detayına inmek istemiyorum, herkesin istediği kendine, yaptığı da.. Ama kafana sokmak istediğim şu, ben artık düşünmüyorum, sadece yapıyorum.. Yani, duyuyorum, hissediyorum, dokunuyorum, kokluyorum, sonra gözlerimi açıp görüyorum.. Ve bir yol görüyorum orda, uzak gibi duruyor; dümdüz bir yol, ama yakın gibi. Ulaşmak zor gibi sanki, ya da çok kolay belki.. Su birikintisine benzer bir serap görüyorum; yoksa, yoksa bir göl kenarı mı? Kestiremiyorum.. Biri var orda, bekliyor gibi. Ya da birini mi gözlüyor dersin? Bulanık hepsi.. Hayır! Bakma oraya; o kötü! ya da ince bir çizginin bir karış öbür tarafı mı? Sen de sadece görmek istediğinle sınırlısın.. Ötesini? Göremeyeceksin!! Sınırları ise sen çizeceksin.. Şimdi, hadi kalk gidiyoruz! Sorma nereye diye.. Ama bi dakka, en önemli şeyi sormayı unuttum; “cesaretin var mı?”