arı24

13 Ocak 2011 00:43

Akdenizde Mavi Bir Kelebek

Suları çekilmiş ruhunun. Kalbin, insanlar arasında sıkışıp kalmışlığının sıcak rüzgarların arasında, hüzün şarkılarının bestelendiği ıssız ve soğuk bir çöle dönmüş. Çatlak çatlak parçalanmış toprakların. Parçalanmış ayaklarının, yalnızlığınla yürümüşlüğü.. Gözyaşların akacakken buharlaşmış, ve sen bu boşluğa inat o kadar azimle gözleini doldurmuşsun ki gözlerindeki vahalar fışkırmış ıslanmış yastık kenarlarından. Hadi geceler senin soğukluğun olsun, gündüzleri kendini yakmışlığını kutlayalım. Bakışların utangaç bir dans edişle aynalara baksın. Sen, güzel insan ,hadi dans et yalnızlığınla! Sen, güzel ruh, kendini aynalarımdan görmüşlüğünden kork(ma)! Ben ki , seni çirkin gösterecek kadar temiz, tertemiz kıldım kendimi. Ben ki, bakışların bana yaklaştıkça korktu akislerinden ve zaman yılları alırken ardımıza, gülümseyişlerine boşluklar yapıştı. Bak şimdi, çöllerine geldim uzun seferlerden. Tek başıma ve tek bir çul ile gelip, mataramdaki son damlayı dudaklarına damlatıp gideceğim.Dudaklarım çatlamış, buruş buruş olmuş ve ardından kopmamış olsaydı bir mavi kelebeğe dokunurken ben, kanımdan şarap yapsınlar ki seni hemen bulduğum yerde öpererek diriltirdim. Yüzyıllar sonra İsa’nın mucizesi doğardı dudaklarımda. Ama sana konuşamamışlığımın gözlerine bak, oku beni satır satır göz bebeklerimden. Dilim gittikçe lalleşiyor ey ay bakışlı, beni duyabilmek için kulaklarını yok etmen gerektiğini fark ettin, değil mi?Artemis ki tanrıçalığından utanıyordu senin bakışlarını gördükçe, o bakışlarla bana bakmaktan caymadın , değil mi? Bandajlarımı arka cebime sıkıştırıp, dizlerimi çözerek ayağa kalkarken ben; sana son kez baktım. Gece yarısına geliyordu. Karmaşık duygular diyarında kendini kaybetmiş, tek kişilik ordundaki generalliğine bakıp onurla gerinmene bakıyordum. İnsanları etrafına toplamışsın, geçmişini, başarılarını yüksek sesle, kah kahkaha ile gülerek kah elinle kolunla havayı döverek anlatıyordun. Ama ben seni çırılçıplak görürken başka şeyleri fark ediyordum:Gözlerindeki heyecan, içinde kendi kendini kandırarak oyalandığın senaryolar ya da yatağını ıslatan o sıcak damlalar. Kaçı benim için aktı kaçı sebepsizce çehreni kapladı, kaçı ruhunu serinletti kaçı sıcacık bir huzurla içini doldurdu bilemiyorum. Ama kendini sakladıkça ortaya çıkaracağın acımasız bir sıradanlıktaki 'sen' i nasıl karşılayacaksın? Biliyorsun, bu karşılama bir tören ya da bir kutlama değil bir cenaze ,bir veda olacak. Ve sen hiç bir zaman general olamadım. Bir askerin dahi olmadı. Son yaptığın savaş ki tek savaşındı .Hani kendinle yaptığın ve bizi de araya sıkıştırıp gazilik ünvanımızı kattığın. Zaman geçecek.Yaraların kabuklanacak Ve sen cayacaksın kendinden. Halbuki güzel görünüşleri vardı akislerinin aynalarımda. Seni saramamıştım ya da senin tabirinle sana hiç'biz' diye hitap etmemiştim. Ellerimin sıcaklığını görüyordun ama bir türlü sana dokunmamama anlam veremiyor hatta zaman geçtikçe bunu garipsiyordun muhtemelen. Her geçen gün daha da hissediyorum ki, sen benim dumanlarımın altında büyüyen çocuksun, ben senin yeşil dallarının altında, vahanda şekillenen bir kelebek. Mavi kanatlarının büyüsüyle konduğu parmakları büyüleyen. Biliyorsun değil mi çocuk, gözleri enerjisinden balmumuna dönen, bakışlarında şımarık bir aşığın titrekliği ile mumlarımı yakan çocuk..Beni ısıtan, yazılarımı bu ısıyla yazdıran çocuk..Küçük ellerinle, aralarından çikolatalar damlayan dudaklarınla, kısa paçalı şortunla hoplaya zıplaya büyüyen çocuk, biliyorsun değil mi? Ben bir büyücüyüm; sakalları ağarmış, cildi dünyaya yaklaşma hevesindeyken aşağılara yönelmiş.. Ben bir büyücüyüm, seni ayaklarını çize çize yanıma getirten..Bir ‘an’ ım yaşanması gereken ve bir duayım günah arkalarında beliren. Yanıma geldiğinde o kölesi olduğun zamanı yok eden gözlerin uğruna. Sana seni veren, seni özgür kılan. En Artemisin kıskandığı bakışlarla geceyi büyüleyen, mavilikleri doğuruyorum sarılığına..Olur ya dünyanın en güzel yeşilini biz yapabilieiz diye. Görüyor musun? Susuyorum sessizliğine ve çöllerindeki çatlakların derinliğine..Olur ya tek başımıza o çatlaklardan Akdeniz’e ulaşır da yok olabiliriz diye. Anlıyor musun? Kolumdan saatimi çıkardım, ruhumda sayısız aşkım.. Akdenizin koynundan çıkmış, bedeni hırpalanmış ruhu rahatlamış bir halde sana gelmişliğimi nasıl kutlayalım? İstersen gel, taa Akdeniz’den bu yana geldiğim kayığıma binelim. Biraz eskidir, bilirsin pek önem vermem bu tip şeylere. Biraz ufaktır ama ikimize de yeter.Hadi gel bir mum yakalım ve kayığımızın kürekleri üzerine dikelim. Ruhların henüz şekillenmediği bir diyarın nehrine atalım gözlerimizi ve yüzelim. Gözlerimiz olmasın, güneşin sarılığını unutalım da sen anlat bize sarı nasıl bir şeydi diye. Gökyüzünün maviliğini unutalım da ben anlatayım bize nasıl bir özgürlüğün rengi olduğunu. Gözlerimiz hiç olmasın ve biz, yeşil rengi unutalım. O kadar unutalım ki, bize bakanlar, hani sadece ikimize bakarken doğadan daha güze bir yeşil görsünler ruhlarımızın birlikteliğinde.Ruhlarımızın yokluğunda, görünmezliğinde.. Ve renkler var şeffaf şeffaf, tenimizi git gide hissizleştiren bir rüzgar var . Burada zaman yok, acı yok, cinsiyet yok, siyaset yok..Burada sadece 3 müz varız. Bir tür teslis inancı bu belki de bu. Sen, ben ve Tanrı..